Rząd pod przewodnictwem Premiera Malchera Estery Naw, poza zagwarantowaniem ustabilizowania sytuacji po ostatnich wydarzeniach związanych z ubytkiem liczebnym obywateli, zajmie się uporządkowaniem aktów prawnych i uchyleniem tych niewykonywanych. Zainicjowana będzie również dyskusja nad obecnym ustrojem, szczególnie w kontekście istnienia dwuczłonowego organu władzy wykonawczej, która wedle niektórych nie sprawdza się w niewiele liczebnej mikronacji.

Nie unikniemy też poważnych zmian systemowych, jak nowa ustawa o samorządzie lokalnym. Zmiany w tej materii zobowiązał się przygotować autor niniejszego artykułu Jon Łicki – Ogiński, który postanowił sprawdzić się w roli ministra spraw wewnętrznych. Najważniejszym jest odejście od pojmowania samorządu jako reprezentacji rządu w prowincji w kierunku wprowadzenia niezależnego i pełnego pasji samorządowa, który będzie miał zagwarantowaną względną swobodę działania, nie czując nad sobą ręki organu zwierzchniego. Uwieńczeniem tego będzie wprowadzenie sprawnie funkcjonującego samorządu lokalnego w mieście stołecznym Oxbay.

Kontynuowana będzie polityka zagraniczna poprzedników, cechująca się utrzymaniem i rozwojem partnerskich relacji i współpracy z państwami Nowego Kontynentu, ale także otwartość nawiązania nowych stosunków dyplomatycznych ze stabilnymi państwami spoza Vaarlandu.

Niezmiernie ważna jest otwartość płynąca z ust nowego Premiera: W gabinecie rządowym postawiliśmy na porozumienie i otwartość, które uważamy za niezbędne, zwłaszcza w obecnej trudnej sytuacji. Pozostajemy otwarci na wszelkie wyrazy chęci włączenia się w dalszą budowę Wielkiej Polondii. Żadna inicjatywa, żadne chęci zainteresowania i współpracy mające na celu wspomożenie rozwoju naszej Ojczyzny nie pozostaną bez naszej odpowiedzi.

Zapytałem Pana Premiera czy uważa, że ten Rząd wykaże się czymś pozytywnym i nie będzie przyczynkiem pod powolny rozkład Wielkiej Polondii: Gdybym nie wierzył w swój rząd i Polondczyków nie przyjąłbym zadań szefa rządu. Sytuacja Wielkiej Polondii jest trudna, jednakże przy odrobinie wspólnej mobilizacji nie ma i nie będzie mowy o jakimkolwiek „rozkładzie”. Jako rząd wyznaczyliśmy zadania zarówno modernizacyjne, jak i rozwojowe, które przyczynią się do aktywizacji społeczeństwa, bez którego republika nie ma racji bytu. Wierzę, że rząd zainicjuje dialog społeczny i porozumienie, co w konsekwencji przyczyni się do poczucia wspólnoty i rozpoczęcia efektywnej współpracy. Reasumując jestem przekonany, że rząd wykaże się pozytywnie obok realizacji konkretnych działań w sferze wewnętrznej otwartością i zjednoczeniem.

 
Jon Łicki – Ogiński

O przewidywaną przyszłą kondycję Skarlandu zapytałem JKM Andreasa I oraz JKM Norberta I. Oto co odpowiedzieli.

Jak przewiduję przyszłość? Powiem krótko – jestem optymistą i wiem, że będzie dobrze. Dawaliśmy radę w dużo, a to dużo gorszych sytuacjach, to tym bardziej damy i teraz, zwłaszcza, że mamy nowego, ambitnego obywatela, który chce nam pomóc iść do przodu – podsumował Andreas I.

A co na to Król Senior? Jeżeli chodzi o przyszłość, to na pewno nie wiążę jej z upadkiem państwa lub łączeniem się z innym państwem. Aby mieć zapewnioną przyszłość i nie dopuścić do faktycznego upadku państwa, wprowadziliśmy redukcję ministerstw, aby odciążyć Rząd, władze autonomiczne Walencji zawiesiły większość Municypiów (z wyjątkiem trzech posiadających Alkadów: València DC, Tossa de Mar i Mérida), zawieszono Kortezy Walencji, policję: Mossos d’Esquadra, większość kompetencji Generaliatu Walencji (Rządu) przejął Prezydent Wspólnoty Walencji. Ograniczenia wprowadzone w administracji centralnej i lokalnej pozwoliły na skupienie się na ważniejszych sprawach państwowych. Oczywiście wszystko da się „odwiesić” tylko wymaga to zaangażowania społecznego w dane przedsięwzięcie.

Na szczeblu zagranicznym Skarland – że tak to ujmę – leży i kwiczy. Zastanawiam się nad propozycją opuszczenia OPM przez Skarland.

Z Uniwersytetem Autonomicznym Walencji sprawa jest nieco bardziej skomplikowana, bo do sprawnego funkcjonowania wymagana jest kadra i tak UAV jest zdolny prowadzić rekrutację tylko na kierunek logistyka.

Jeżeli zaś chodzi o media to zauważalny jest drastyczny spadek aktywności skarlandzkich mediów z Grupy El Reino (wycofała się z rynku francuskiego i RON). Do tej pory nie udało się uruchomić radia, ale za to coś się ruszyło w Skarlandzkiej Telewizji i już niedługo będzie wydane najnowsze Scarlaña Noticias (zostało wydane).

Myślę również, że dzięki wprowadzeniu hiszpańskiego odpowiednika nazwy kraju: Reino de Scarlaña, Skarland staje się powoli prawdziwą mikroświatową kolebką kultury iberyjskiej, co z pewnością przyczyni się do polepszenia sytuacji Skarlandu pod względem demograficznym.

Zbliża się po woli trzecia rocznica ogłoszenia niepodległości. Trzeba zaznaczyć, że święto niepodległości nigdy w Skarlandzie nie było obchodzone. Teraz zamierzamy to zmienić, bo świętować trzecią rocznicę niepodległości zaczniemy już pod koniec tego roku ogłaszając rok 2012 rokiem Skarlandczyków. Liczymy, że poprzez planowane imprezy, konkursy i wydarzenia im towarzyszące zwiększymy swoją aktywność.

Chciałem bardzo podziękować Jego Królewskiej Mości Królowi Seniorowi Norbertowi I de Catalán za niezliczone odpowiedzi na niezliczone pytania, które raczył udzielić w sposób doprawdy wyczerpujący. Jest to przykład osoby oddanej swojemu państwu, związanej z nim od samego początku, znającemu wszelkie realia, które nie do końca można wyczytać na forum. Także pragnę podziękować Jego Królewskiej Mości Andreasowi I de Catalán, który również nie omieszkał wspomóc mnie swoją wiedzą. Odnieśliśmy obopólne korzyści. Skarland został rozsławiony moim piórem!

 
Móstoles, 28.01.2012 r.
Jon Łicki-Ogiński

Pomimo, że jestem zwolennikiem spoglądania nieustannie w przyszłość, dla grupy spraw najważniejszych i najistotniejszych z punktu widzenia niezakłóconego funkcjonowania republiki, lubię odwoływać się w uzasadnianiu do przeszłości. Otóż demokrację i ustrój republikański nie bez przyczyny nazywa się najlepszym z ustrojów w cywilizacji zachodniej. Demokracja polega na wzajemnym zwalczaniu się konfrontując ze sobą różne programy działania, ale również na wzajemnych ograniczaniu, czyli na niemożności jednoosobowego decydowania o losach innych, zachowanie praw mniejszości itp. Prawnie zagwarantowane są ograniczenia w nadużywaniu władzy we własnym partykularnym interesie.

Ostatnia nowelizacja dotycząca utworzeniu działów administracji rządowej przeczy intencji samoograniczenia się poszczególnych pionów władzy. Nie tylko zrezygnowano z utworzenia działu ds. obrony narodowej, ale także nie pozwolono niezależnemu premierowi samodzielnie zdecydować, czy takie ministerstwo powołać. De facto zrezygnowano więc z kontroli Zgromadzenia Deputowanych nad rządem (ministrem obrony narodowej, którego nie będzie). Postanowiono, że sprawami armii zajmie się jednoosobowo prezydent. Ustawa przeszła głosami prawicowej partii Stronnictwo Republikańskie i ugruntowała przyznanie wszystkich wojskowych kompetencji Zdobysławowi Komorowskiemu – honorowemu i dożywotniemu przewodniczącemu tej partii. Tej partii i tego prezydenta już nie ma, ale problem pozostał (podpis pod ustawą złożył p. o. Prezydenta Wielkiej Polondii Jaromir Bracel).

Sam zainteresowany opowiadał się, aby za całe wojsko odpowiadał tylko prezydent i sztab generalny (obecnym Szefem Sztabu Generalnego jest członek partii, której Z. Komorowski przewodniczył), gdyż nie ma potrzeby, aby rząd się tą sferą również zajmował. Dodatkowo uniknęłoby to sporów kompetencyjnych, co ogólnie jest nie na rękę nikomu. Dlatego uznano, że całe wojsko w jednym ręku. Jaromir Bracel oponował, że rząd także odpowiada za bezpieczeństwo wewnętrzne i zewnętrzne kraju, dlatego wojsko nie może pozostać bez nadzoru i wpływu rządu. Nawet ówczesny Prezydent Malcher Estery Naw nie miał nic przeciwko, by rząd sprawował w ustalonym stopniu kontrolę nad wojskiem.

Prezydent Wielkiej Polondii jest najwyższym zwierzchnikiem Sił Zbrojnych Wielkiej Polondii. W przypadku wojny dowództwo nad armią przejmuje Szef Sztabu Generalnego. Siły Zbrojne bronią suwerenności, granic Wielkiej Polondii, zapewniają jej bezpieczeństwo, pokój oraz biorą udział w operacjach wojskowych na terenie Wielkiej Polondii i poza jej granicami, wynikające z porozumień Wielkiej Polondii. Natomiast konstytucyjną kompetencją rządu jest zapewnienie bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego państwa. Kompetencje rządu w tym zakresie wymieszane są więc z kompetencjami Sił Zbrojnych. Tylko, że ze względu na ostatnią nowelizację, rząd został całkowicie pominięty.

Czy prawo Wielkiej Polondii wspomina jeszcze o innych uprawnieniach rządu wobec armii? Do kompetencji generałów formacji wchodzi m. in. współdecydowanie wraz Szefem Sztabu Generalnego i przedstawicielem rządu o uzbrojeniu i modernizacji sprzętu formacji. Czyli wszystkie pozytywne zmiany mające na celu rozwój Sił Zbrojnych wymagają uczestnictwa rządu. Ponadto wynagrodzenia żołnierzy oraz dodatki służbowe określa rozporządzenie Premiera Rady Ministrów. Dawniej twórcy prawa uznawali konieczność współdecydowania rządu nad armią. Wraz ze zmianą władzy prezydenckiej, wszelkie istotne kompetencje miał przejąć Zdobysław Komorowski.

Cały czas zmierzałem do niezmiernie istotnej puenty. Z historii znane są przypadki dużej roli armii w możności siłowych rozwiązań konfliktów. Armia przejmuje władzę nad stolicą, armia ustala tymczasowego lub nietymczasowego dyktatora. Nie twierdzę, że tak będzie w tym przypadku. Ale ustrój republikański powinien charakteryzować się systemem wzajemnej kontroli jednych nad innymi, aby nie nadużywać swojej władzy dla partykularnych celów. Szczególnie niezmiernie istotne jest zapewnienie kontroli nad armią przez ciało kolegialne. W tym przypadku obserwujemy odejście od tej zasady. Było to największe z wypaczeń ustrojowych radykalnej prawicy.

 
Jon Łicki-Ogiński

Generalnie aktywność Skarlandu na łamach Organizacji ograniczała się do powitań z przyjaciółmi, gratulacji, głosowań, informacji o zmianach w reprezentacji, odnoszenia się do pomysłów zgłoszonych przez innych. Ale tak to powszechnie wygląda. Jednak nie tylko. Można wyróżnić zaproszenie do wzięcia udziału w międzymikronacyjnym Plebiscycie Człowiek Roku 2010 organizowanym przez Księstwo Móstoles Królestwa Skarlandu. Ostatecznie plebiscyt został zawieszony ze względu na nikłe zainteresowanie. Również Skarland zainicjował rozległą dyskusję nad inkorporacją Ziem Niczyich przez Rzeczpospolitą Obojga Narodów oraz przyjął aktywną rolę m. in. w zorganizowaniu konferencji dla zainteresowanych stron.

Teraz troszkę zboczymy z tematu jak przystało na luźną formę ostatniej części reportażu. Musiałem pokusić się również o wątki satyryczne. U nas w Wielkiej Polondii co niektórzy za grosz nie mają poczucia humoru, ale przecież piszę dla ludzi. Otóż co ciekawego odnalazłem w El Reino. JKM Norbert I w 2010 r. zapowiedział wydanie dekretu anulującego prawie wszystko, co znajduje się w Dzienniku Ustaw. Jednym cięciem zniesione mają być wszystkie akty prawne uchwalone przez Kortezy Generalne z wyjątkiem tych ważniejszych, jak Konstytucja, traktaty międzynarodowe, kompetencje wspólnot autonomicznych. Pomysł – że tak powiem – szalony, ale nigdy nie doszło do wydania dekretu o takiej treści.

Ciekawostką wydaje się aktualna lista sukcesyjna do skarlandzkiego tronu. Oto jak się przedstawia:
1.    JKM Octavien I de Catalán,
2.    JKM Antoine de Catalán,
3.    JAW Ferdynand von Habsburg – Lotharingen Radziwiłł,
4.    JCiKM Franciszek Józef II jako osoba pośrednio spokrewniona z rodem Catalán przez ród Habsburg – Lotharingen Radziwiłł.

Dawno temu Król Rzeczpospolitej Korony i Litwy August IV, swego czasu obywatel Skarlandu, został uznany za spokrewnionego z Norbertem I (poprzez adopcję), a tym samym za spokrewnionego z dynastią skarlandzką. Uznano, że August IV ma pełne prawo do Korony Skarlandu. Dlatego można by rzec, że rody Catalán i Habsburg-Lotharingen Radziwiłł są jedną wielką rodziną. Dekret o usynowieniu Octaviena I byłego Króla Francji przez Króla Seniora Norberta I wygląda jak na zabezpieczenie się przed brakiem kandydatów na króla wśród Skarlandczyków.

Móstoles, 21.01.2012 r.
Jon Łicki-Ogiński

Po złożeniu rezygnacji i zrzeczeniu ówczesnego Prezydenta Wielkiej Polondii Zdobysława Komorowskiego zgodnie z duchem najjaśniejszej Konstytucji i oczekiwaniami społecznymi Marszałek Zgromadzenia Deputowanych Jaromir Bracel przejął obowiązki Prezydenta i tym samym zapewnił ciągłość władzy.

Po przejęciu obowiązków prezydenta Marszałek wygłosił orędzie do narodu polondzkiego, którego treść poniżej publikujemy.

Szanowni Obywatele i Mieszkańcy,
w ostatnich dniach miały miejsce sytuacje niespodziewane i ważne dla naszego Państwa. Rząd Pana Adama Nowaka nie uzyskał wotum zaufania, a Prezydent, Wicemarszałek, Ministrowie i Deputowani złożyli swoje urzędy, zrzekając się obywatelstwa, mimo to pragnę zapewnić, że nie ma najmniejszego zagrożenia dla stabilności Państwa. Zgodnie z Konstytucją przejąłem obowiązki głowy państwa, a Wicepremier Malcher Estery Naw kieruje pracami Rady Ministrów do czasu wyboru nowego Rządu. Pan Generał Mikołaj Staropolondzki sprawuje kontrole nad Siłami Zbrojnymi, pozostając w bezpośrednim kontakcie ze mną. Jednak sytuacja nie jest codzienna, a przed nami trudny okres. Trwa proces powołania nowego Rządu, Zgromadzenie Deputowanych w najbliższych dniach powinno wyłonić nowego Wicemarszałka, w tym tygodniu zostaną również rozpisane wybory prezydenckie. Proszę wszystkich deputowanych, obywateli i mieszkańców o wsparcie! Nie czas teraz na wojny polityczne i spory! Razem możemy wiele zdziałać i tylko dzięki współpracy poradzimy sobie z tą sytuacją. Wzywam Liberalnych Demokratów, Porozumienie Parlamentarne oraz pozostałych Deputowanych do jedności i dialogu!

Pełniący Obowiązki Prezydenta
Marszałek Zgromadzenia Deputowanych
Jaromir Bracel

Trudno nie zgodzić się z Panem Marszałkiem. W czasie wewnętrznego osłabienia Naród powinien odrzucić polityczne gierki i podziały na rzecz współpracy i porozumienia. Silne państwo, to takie, w którym silne jest społeczeństwo; to takie, które nie obawia się ono odpowiedzialności; to wreszcie takie, które nie przygląda się z boku tylko podejmuje inicjatywę. Głęboko wierzę, że takim właśnie społeczeństwem są polondczycy i w czasie wewnętrznej zawieruchy to uwidocznią.

Warto również zwrócić uwagę na zapowiadane i realizowane działania p.o. Prezydenta, który oprócz wyznaczenia tymczasowego premiera zapowiedział desygnację nowego szefa rządu oraz w dalszej kolejności wybory prezydenckie. Zgodnie z zapowiedziami w dniu wczorajszym Marszałek rozpoczął proces desygnacji nowego premiera – proponując na ten urząd moją skromną osobę. Wszystko wskazuje na to, że w najbliższych chwilach zostanie złożone ślubowanie, po czym zostanie przedstawiony proponowany skład Rady Ministrów i rozpocznie się głosowanie nad wotum zaufania. Również wczoraj Pan Marszałek ogłosił wybory prezydenckie przedstawiając jednocześnie ich harmonogram.

Art.1 Na mocy Konstytucji art.27 ust.3 zarządzam wybory na urząd Prezydenta w dniach 29.01-30.01.2012r.
Art.2 Na podstawie ustawy 5/2011 o wyborze Prezydenta przedstawiam kalendarz wyborczy:
Do 21.01 r11; zgłaszanie kandydatów
Do 23.01 r11; rejestracja kandydatów
Do 27.01 r11; opracowanie rejestru wyborców i formularza głosowania, ostatni dzień kampanii wyborczej
29.01-30.01 r11; głosowanie
4.02-5.02 r11; ewentualna II tura
Art.3 Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia w Parlamencie.

Marszałek Zgromadzenia Deputowanych Jaromir Bracel

Pełniący Obowiązki Głowy Państwa Pan Jaromir Bracel nie zapomniał także o wyborach Wicemarszałka Zgromadzenia Deputowanych, który zapewne wspomoże go w pracach nad izbą deputowanych i stabilizacją państwa. Trwające już wybory wyłonią Wicemarszałka 21 stycznia b.r.

Dzięki zdecydowanym i szybkim działaniom Pana Marszałka Jaromira Bracla oraz zaangażowaniu społeczeństwa republika polondzka z każdym dniem jest bliższa pełnemu przywróceniu ładu państwowego. Wszystko zmierza w dobrym kierunku, co pozwala mieć nadzieję, że szybko zapomnimy o obecnych trudnościach.

Malcher Estery Naw

Autorem tekstu jest JKM Cappuffo II

Rodacy!

Piszę do was tę odezwę jako potomek założyciela tego kraju, Dyktatora i Jego Królewskiej Mości Capuffo. W ciągu ostatnich dni nastąpiły wydarzenia i problemy, z którymi Wielka Polondia nigdy się nie spotkała. Prezydentem okazała się osoba niekompetentna, stronnicza i nieodpowiedzialna. Premier nie uzyskał wotum zaufania od Zgromadzenia Deputowanych, czego skutkiem było zrzeczenie się kilku parlamentarzystów polondzkiego obywatelstwa.

Kraj ogarnął chaos i nastąpiła utrata stabilności. Celem priorytetowym wszystkich polondczyków jest teraz wybranie nowego rządu, który pokieruje losami Wielkiej Polondii przez następne miesiące.

Ja, potomek JKM Capuffo nawołuję do wszystkich dumnych obywateli tego pięknego kraju do powrotu do korzeni – monarchii parlamentarnej. Ze swojej strony deklaruję się przybrać imię po moim ojcu i zaprowadzić w państwie ład i porządek. Należy skończyć z kłótniami partyjnymi, a celem nadrzędnym i ponadpartyjnym powinno stać się dobro Wielkiej Polondii. Monarchia parlamentarna, przynajmniej w dzisiejszej sytuacji, jest jedynym rozsądnym rozwiązaniem problemów naszego państwa. Nie jestem zaangażowany w polityczne gierki, zależy mi jedynie na dobru tego państwa, który tworzył przez lata mój ojciec. Gdyby żył dzisiaj, życzyłby sobie aby w kraju tym nie było podzialu i afer, lecz jedność i walka o dobro nas wszystkich.

Dlatego apeluję jeszcze raz o powrót do macierzy i starego ładu. Jeden władca, zero sporów, piastowanie tradycji narodowej.

JKM Cappuffo II

Chciałem się skupić na powodzie odejścia przedstawionym przez Zdobysława Komorowskiego, całkowicie niewiarygodnym, nielogicznym i absurdalnym. Otóż możemy się dowiedzieć, że bezpośrednim powodem odejścia z Wielkiej Polondii reprezentantów określających się jako prawica, jest nieuzyskanie zaufania deputowanych dla rządu, który określony został jako prawicowy. Jednak spoglądając na rozkład głosów można wpaść w konfuzję. 6 głosów za, 3 wstrzymujące się, 3 przeciw. Przy konieczności uzyskania większości bezwzględnej zabrakło raptem jednego głosu. Można powiedzieć, że prawie się udało. Ale czytajmy dalej…

Votum zaufania nie przeszło głosami reprezentantów partii prawicowej (wstrzymanie się od głosu Adama Nowaka, Dawida Kamertona i Mikołaja Staropolondzkiego)! Reprezentanci partii prawicowej obalili swój własny rząd w zarodku, następnie powołując się na brak akceptacji w społeczeństwie, hurtem odchodzą. Cios zadany prawicy przez samą prawicę. Rzekomo poparcie dla tej formacji nie znajduje odbicia w społeczeństwie, ale przecież zyskali o połowę więcej głosów poparcia niż sprzeciwu! Jak można odchodzić mając zdecydowaną większość i mogąc wszystko przeforsować? W dalszej części artykułu udowodnię, że było to celowe działanie. Trzy głosy wstrzymujące zadecydowały o wszystkim. Te trzy głosy powinny być udzielone dla poparciem swojego własnego rządu. Gdyby to nastąpiło rząd prawicowy (a powinno gdyby tylko chcieli) zyskałby poparcie… 75% deputowanych. Ale usłyszeliśmy, że idee prawicy nie znajdują uznania wśród społeczności polondzkiej.

Rzekomo idee prawicy nie mają uznania w społeczeństwie. Kto jest więc aktualnym prezydentem? Kto jest prezydentem, który dopiero co rozpoczął kadencję? A więc prezydent określający się jako prawicowy niedawno uzyskał zaufanie niemal całego społeczeństwa – dokładnie było to 90%. Jest to oznaka uznania czy nie? Po co była taka cała szopka z kandydowaniem na prezydenta? Czy jest to odpowiedzialne zachowanie? Poza tym, co prezydent ma wspólnego z rządem, że odchodzi razem z reprezentantami prawicy w niedoszłym rządzie? Prezydent z założenia apolityczny odchodzi, gdy rząd uznający się za prawicowy nie uzyskał votum zaufania? To są fakty, które budzą moje wątpliwości. 75% uznania w parlamencie i 90% uznania w wyborach prezydenckich. Nie jestem skłonny uwierzyć w takie absurdalne powody.

Wspomnieli także o przywiązaniu do idei Wielkiej Polondii, która nie pozwala im nadal trwać przy państwie, gdy nie znajdują powszechnego uznania. Jak można być wiernym ideom Wielkiej Polondii i jednocześnie zbiorowo odchodząc. Zbiorowo, nie indywidualnie. Reprezentanci prawicy odchodzą, bo rząd uzyskał ciągle za małe poparcie. Dla mnie jest to opacznie rozumiane przywiązanie do Wielkiej Polondii. Dla mnie to oznacza, że reprezentanci prawicy nie mają żądnego przywiązania do państwa. Nie mogą mieć wszystkiego, to odchodzą. Odchodzą wszyscy za Z. Komorowskim, który zapewne był motorem napędowym całej operacji.

Teraz przedstawię szanownemu gronu czytelników moje zdanie na temat zbiorowej dezercji. Otóż do niedawna reprezentanci prawicy mieli monopol na przekaz i sprawowali rząd dusz. Wola prawicy (Z. Komorowskiego) stawała się prawem. Nie podejmowano dyskusji, skoro miało się większość. Uchwalało się buble prawne, które potem nawet nie były wykonywane. Nikt nie miał pretensji o nic, bo najjaśniejszy przywódca (lepiej pasuje dowódca) nie może się mylić. Nikt nie pytał o sprawy istotne, bo wszystko zmierzało powolutku do przodu. W takich to warunkach Z. Komorowski postanowił zostać prezydentem. Potem pojawiła się opinia publiczna, która miała inne zdanie i co ważne nie bała się dzień za dniem go wyrażać. Nie potrafili sobie poradzić z pluralizmem politycznym, który jest solą demokracji i kwintesencją naszej republiki. Konstatuję ze smutkiem, że reprezentanci prawicy w ogóle nie rozumieją demokracji, więc odchodzą. Ta cała farsa podczas głosowania miała przygotować grunt pod zbiorowe odejście.
Jon Łicki – Ogiński

Spośród prasy największą ukazującą się gazetą jest El Reino (istniejąca od lipca 2009 r.), wydawana przez największy skarlandzki koncern medialny: El Reino Holding S.A. Do holdingu należą m. in. takie marki jak Skarland Televisión oraz prasa lokalna z pod szyldu El Sol. Swego czasu ukazywała się lokalna El Sol Valencia, jednak obecnie już nie funkcjonuje.
Prestiżowa El Reino w latach swojej świetności zajęła silną pozycje na rynku nie tylko medialnym ze względu na powiązanie z osobą właściciela całego holdingu w osobie Króla Seniora Norberta I. Dochodziło wówczas do kilkunastu miesięcznych publikacji (raz nawet 24!), więc śmiało można określić tamten czas jako jeden z ośrodków polityki wewnętrznej. Nasza rodzima Gazeta Polondzka obecnie przeżywa okres rozkwitu, ale daleko nam do ówczesnego El Reino. Jako ciekawostkę można podać, że przez niespełna rok ukazywał się Dziennik Królewski, który powiązany był z ówczesnym królem Pedrem I i toczył zażartą polemikę z El Reino.

Co można wskazać za organizację nierządową, która decyduje o pomyślności państwa równie silnie jak dobrze zorganizowane władze publiczne? Telewizję. Jedynym i największym nadawcą telewizyjnym w Skarlandzie jest Skarland Televisión, która wydaje m. in. program informacyjny Skarland Noticias. Obejrzałem kilka próbek – coś wspaniałego. Jeśli od kogoś czerpać rozwój rynku medialnego, to przede wszystkim ze Skarlandu, który był bardzo zaawansowany w tej sferze. Był, gdyż drastyczny problem kadrowy przekłada się szczególnie na Skarland Televisión. Dlatego wszystkie programy ukazujące się na antenie są „no comment”. Takie było założenie, ale musiało zostać jeszcze brutalniej zweryfikowane. Na antenie w tym roku niemal nic się nie ukazało.

Uniwersytet Autonomiczny w Walencji. Przewidziana została nauka na kierunkach – stosunki międzynarodowe, administracja i logistyka. Odnalazłem na forum nawet zapytania o możliwość studiowania, ale nie wygląda na to, aby sam proces ruszył. Wedle stanu na luty, uniwersytet nie dysponował kadrą, aby studiowanie na kierunku stosunki międzynarodowe było możliwe. Od tamtego czasu cisza na forum, a strona uniwersytetu, to niemal tylko sam szablon. Za to można zasięgnąć zorganizowanej w sposób nieformalny podstawowej wiedzy na temat języka hiszpańskiego, szczególnie jego wymowy i podstawowych wyrażeń. Jednak niezależna organizacja może wiele zdziałać. Niekoniecznie trzeba z podwyższenia.

Móstoles, 14.01.2012 r.
Jon Łicki-Ogiński

Ustrój Wielkiej Polondii – w przeciwieństwie do większości mikronacji – ukształtowany został jako republika, która z założenia musi być liberalna, w którym nie ma miejsca na niedemokratyczne władze i autorytarne rozwiązania w stosunkach między państwem a obywatelem. Chcemy czy nie chcemy, wszyscy w większym lub mniejszym stopniu jesteśmy liberałami decydując się działać w ustroju powszechnie znanym jako demokracja liberalna. Tematem niniejszego artykułu będzie przedstawienie sposobu zarządzania powyższymi dwoma partiami, czyli odniosę się do ich założeń statutowych. Czy polondzkie partie polityczne posiadają liberalne statuty odpowiadające liberalnej konstytucji Wielkiej Polondii? Czy wzorce republikańskie mają odniesienie w statutach partii politycznych? Czy uzasadnione jest stwierdzenie, że sposób zorganizowania wewnętrznego partii, jest odzwierciedleniem poglądów autorów na sposób zarządzania państwem?

Prawne porównanie statutów

Autorem statutu Stronnictwa Republikańskiego jest Zdobysław Komorowski, natomiast Liberalnych Demokratów Wielkiej Polondii autor niniejszego artykułu.

Zacznę od Liberalnych Demokratów, gdyż w ich statucie można znaleźć bardzo istotne stwierdzenie. Mianowicie: Kolegialne władze Partii podejmują decyzje w formie uchwał zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym. Nacisk położony jest na podmiot zbiorowy, jakim jest Kongres Liberalnych Demokratów, który odpowiada za wszystkie istotne decyzje dotyczące działalności partii. Kolegialny Kongres, nie jednoosobowy przewodniczący. Ale to nie wszystko. Odwołania od uchwał podejmowanych przez Kongres przysługują do Przewodniczącego w terminie do 7 dni. Wartościowa instytucja instancji odwoławczej. Czy to podmiot publiczny czy prywatny, zagwarantowanie poszkodowanej stronie możliwości ponownego rozpatrzenia sprawy jest bezcenne. Czyli mamy tutaj rozwiązania właściwe dla demokratycznych państw prawnych. Stronnictwo Republikańskie przede wszystkim kierowane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego, natomiast procedura odwoławcza w ogóle nie została przewidziana. Wszystko załatwi swoim autorytetem Przewodniczący i to na nim spoczywa ciężar działania.

Kto podejmuje decyzję o członkostwie w Liberalnych Demokratach? Oczywiście, że kolegialny Kongres. Niewskazane jest decydowanie przez jedną osobę o chęci działania innych osób, podobnie jak w republice nie powinno się władczo rozstrzygać we własnym zakresie. Stronnictwo Republikańskie przejęła inne rozwiązanie. Przewodniczący partii podejmuje decyzję o przyznaniu członkostwa lub nie na podstawie zebranych opinii wśród pozostałych członków partii. Trochę wygładzone, ale sam moment podjęcia decyzji zastrzeżony dla Przewodniczącego. Jeśli chodzi o utratę członkostwa, to w Liberalnych Demokratach podobnie decyduje kolegialny Kongres wraz z gwarancją odwołania się do Przewodniczącego. W Stronnictwie Republikańskim sytuacja się komplikuje. W jednym miejscu można przeczytać, że decyzję w sprawie odebrania członkostwa podejmuje Zarząd Krajowy (Przewodniczący oraz Wiceprzewodniczący), w innym, że Przewodniczący po uzgodnieniu decyzji z Zarządem Krajowym odbiera członkostwo w partii. Ponownie przewija się osoba Przewodniczącego.

Przewodniczący Stronnictwa Republikańskiego decyzje o tym, czy w danym głosowaniu obowiązuje członków partii dyscyplina partyjna. Nie muszę chyba pisać, że członek partii ma obowiązek dostosowania się do dyscypliny partyjnej. Takie rozwiązanie nie zostało przewidziane w statucie Liberalnych Demokratów. Ewidentnie wysuwa się konstatacja, że Przewodniczący Stronnictwa Republikańskiego ma bardzo silną pozycję. Nie ma się jednak czemu dziwić. Członkowie partii bardzo ufają swojemu Przewodniczącemu skoro wybierają go na czas nieokreślony. Nie ma kadencji jak w Liberalnych Demokratach (6 miesięcy).

Dwa statuty, dwa sposoby zarządzania państwem

Powyżej mogliśmy zaobserwować zupełnie dwa różne sposoby wewnętrznej organizacji partii. Statut Liberalnych Demokratów Wielkiej Polondii cechuje liberalne ukształtowanie w każdej sferze, którą statut porusza, gdzie wszelkie ważniejsze decyzje podejmuje podmiot wieloosobowy. Jest to odejście od zasady, że Przewodniczący ma zawsze racje. W statucie Stronnictwa Republikańskiego zaproponowano rozwiązanie odmienne, z przekazaniem ważniejszych uprawnień w ręce Przewodniczącego, który jest nie tylko twarzą partii, ale także głównym organem wewnętrznym. Dwa statuty, dwa sposoby zarządzania ludźmi.

Intencją tego artykułu, było wskazanie woli obywateli Wielkiej Polondii, którzy postanowili żyć w republice do zorganizowania swoich partii zgodnie z ideałami republikańskimi. Tym się kierowałem od początku i w tym duchu opisywałem poszczególne rozwiązania statutowe. Można powiedzieć, że statut Liberalnych Demokratów spełnia wymogi liberalnej republiki, przenosi ideały republiki do partii mającej na celu walkę o władzę. Statut Stronnictwa Republikańskiego poprzez zagwarantowanie bardzo silnej pozycji Przewodniczącego, ukierunkowuje tą partię w kierunku wodzostwa. Za to z punktu widzenia lepszego i szybszego zarządzania partią, lepszej skuteczności, statut ten jest właściwszy.

Na zakończenie powróćmy jeszcze do zasadniczego pytania. Czy autorskie rozwiązania autorów statutu są w pewnej mierze pomysłem również na sposób rządzenia państwem?

Oczywiście nie ma dowodów na wykorzystywanie pozycji Przewodniczącego w Stronnictwie Republikańskim. Zawsze wszyscy członkowie mieli zgodność poglądów z Przewodniczącym, ale nie są odnotowane żadne odgórne naciski. Pozostaje jednak statut, prawo stworzone przez autora statutu i to świadczy o pewnej woli. Otóż w statucie zawarte są rozwiązania wedle własnej woli, najwłaściwsze, najodpowiedniejsze, godne naśladowania w szerszej działalności. Czy więc Zdobysław Komorowski przenosi rozwiązania ze statutu Stronnictwa Republikańskiego do debaty publicznej? Potwierdzeniem tego faktu niech będzie, np. chęć wprowadzenia jednoinstancyjnego postępowania przed sądem lub przekazanie procedury odwoławczej do prezydenta, który jest organem władzy wykonawczej. Przypomnę, że statut Stronnictwa Republikańskiego nie przewiduje w ogóle instancji odwoławczej. Czy to dobre rozwiązanie z punktu widzenia republiki Wielkiej Polondii?

Jon Łicki – Ogiński

Skarland administracyjnie podzielony jest na prowincje, a te z kolei mogą łączyć się we wspólnoty autonomiczne. Pierwsza wzmianka o samorządzie terytorialnym pojawia się już na samym początku ustawy zasadniczej: Konstytucja uznaje i zapewnia prawo do autonomii stanowiących go narodowości i regionów oraz solidarności między wszystkimi. W mikroświecie różnie bywało z autonomiami, kiedy władze autonomiczne samozwańczo przyznawały sobie więcej władzy. Dlatego prawnie zagwarantowano ochronę przed potencjalną „nadprogramową współpracą”, co skutkować może ewentualną secesją, stwierdzając, że w żadnym wypadku nie jest dozwolona federacja wspólnot autonomicznych.

Kompetencje wspólnot autonomicznych zaklasyfikowane zostały do prawa fundamentalnego, co świadczy o ważnym aspekcie zorganizowania państwa w oparciu o silnie zaznaczony samorząd terytorialny. Szerokie są kompetencje. Przede wszystkim dotyczą formowania własnych instytucji publicznych oraz sprawują ogólny zarząd na terenie wspólnoty, który gwarantuje prawo do dysponowania połową funduszy z podatków. Życzyłbym sobie, aby kwestia kompetencji samorządu lokalnego w Wielkiej Polondii została równie w prosty sposób rozwiązana. Autonomia przejawia się przede wszystkim w kwestii nauki i podatków. Zgromadzenie wspólnoty może zabiegać u Rządu o przyjęcie projektu ustawy lub przesłaniu go do Kortez Generalnych. Za to wspólnoty nie mogą posiadać własnych sił zbrojnych oraz prowadzić własnej polityki zagranicznej.

I tak Skarland dzieli się na dwie Wspólnoty Autonomiczne (Comunidades Autónomas). Jest to informacja bezpośrednio potwierdzona przez JKM Norberta I, choć w innym miejscu natrafiłem na uznanie Wspólnoty Koronnej jako odrębnej trzeciej Wspólnoty. I tak wyróżniamy Wspólnotę Walencji z takimi znanymi miastami jak Valencia, León, Acri czy Ciudad Juarez oraz Wspólnotę Księstwa Móstoles, w których przewijają się m. in. samo Móstoles, Santa Cruz del Sur, Alcalá oraz Oviedo.

To właśnie Wspólnota Walencji jest miejscem, gdzie życie samorządowe kwitnie, które obecnie korzysta z następujących praw: prawa do pierwszeństwa przy negocjacjach umów ekonomicznych, która określa udział obu stron w podatkach i wydatkach, prawa do poszerzenia kompetencji samorządu terytorialnego w granicach prawa autonomicznego i centralnego czy także prawa do posiadania własnych służb mundurowych. Władze stolicy oraz władze autonomiczne Wspólnoty Walencji stawiają sobie za cel rozwój miasta, który ma spowodować, że miasto stanie się dominującym ośrodkiem miejskim w Skarlandzie. Potwierdzeniem tych starań było wystartowanie do walki o organizację wystawy Expo 2010, jednak przegrała te zmagania z Kaharoneą z Surmenii. Kandydatura została zgłoszona ponownie w przyszłym roku, ale zakończyła się fiaskiem ze względu brak możliwości ludzkich w zorganizowaniu tak globalnej imprezy.

Kwintesencją dobrze rozbudowanego i należycie funkcjonującego samorządu terytorialnego są wybory lokalne. Takowe są przewidziane również w przypadku Skarlandu. Przykładowo, postanowienie o wyborach lokalnych prezydenckich w miastach Avilés i Ábarna oraz wybory lokalne do rad miejskich i Parlamentu Autonomicznego. W każdej Wspólnocie, w każdej prowincji, w każdym mieście można zorganizować wybory bezpośrednie.

I teraz już nie będzie tak pięknie. Mógłbym powtórzyć powyższe zdanie o dobrze funkcjonującym samorządzie lokalnym. W mikronacjach, aby samorząd odniósł sukces, konieczna jest dość znaczna ilość osób chcących działać w tym samorządzie. W przypadku Skarlandu, gdzie jest wiele miast i wyjątkowy niedobór ludzki, instytucję samorządu określić można jako fasadową. Przedstawiam dane statystyczne z dnia 22.10.2010 r.: burmistrz miasta Aviles – vacat, burmistrz miasta Abarna – vacat, burmistrz miasta Tossa de Mar – Andreas Guru, burmistrz miasta Real Ciudad – vacat, burmistrz miasta Lloret – vacat, burmistrz miasta Acri – vacat, burmistrz miasta Servalle – vacat, burmistrz miasta Móstoles – Książę Móstoles, burmistrz miasta Alcala – vacat, burmistrz miasta Oviedo – vacat, burmistrz miasta Santa Cruz del Sur – vacat, burmistrz miasta Elche – vacat, burmistrz miasta Santiago de Skarland – vacat.

Rząd Centralny Królestwa Skarlandu w związku z nikłą aktywnością Wspólnot i Miast, zastrzega sobie prawo do powołania władz lokalnych. Bez komentarza…

Valencia DC, 07.01.2012 r.

Jon Łicki-Ogiński